Over geluk en reunies

Klassefoto '70Foto: Vierde klas Burgemeester van Tuijllschool, 1971, Terborg.


‘Hoe komt het toch dat ik zo blij word van een reunie met mensen die ik 43 jaar niet heb gezien?’. Deze vraag kreeg ik via de mail van mijn lagere schoolvriendinnetje Conny Bos na een bijzonder geslaagde reunie van de lagere school.

Conny was zeker niet de enige die oprecht blij was door het weerzien na zoveel jaren.

Ik was nog dagenlang redelijk high en vol van de reunie waarvan ik nooit had gedacht ooit naartoe te gaan. Ik leef hier en nu, wat moet ik met mensen uit het verleden, waar ik niks meer mee te maken heb? Dacht ik wanneer ik anderen over een reunie hoorde vertellen.

Totdat ik werd uitgenodigd door oud-klasgenoten van mijn lagere school in Terborg. Ik was 11 jaar toen ik verhuisde en ik had deze mensen dan ook sindsdien niet meer gezien!

Vooral aan de ogen herkende ik veel mensen. Bij die herkenning dacht ik meteen: niks veranderd!, maar dat is natuurlijk niet zo. Misschien is de wens de vader van de gedacht: was ik nog maar net zo jong en onbevreesd (en eigenwijs!) als destijds.

Alhoewel, nee hoor, liever niet nog een keer door de pubertijd, weer al die ongelukkige liefdes. Het is goed zoals het is.

Hoe komt het dat een mens zo blij wordt van een weerzien na meer dan veertig jaar?
Zijn het de mooie herinneringen? Is het de herkenning, die je zo’n energieboost geeft? Of het gevoel ’samen te zijn’, ‘erbij te horen’ en ‘gewoon eentje uit de klas te zijn’. Oftewel ‘de verbinding’?

Verbinding maakt gelukkig en geeft energie. Verberbinding met familie, vrienden, met collega’s en niet in de laatste plaats – vooral voor Solo-ondernemers zoals jij en ik – met cliënten.

Heeft het eenmaal geklikt, dan klikt het hoogstwaarschijnlijk na jaren nog.

Waardoor komt die klik? Wat trekt aan? Wat niet? Welke relaties geven energie, welke niet? Van welke relaties word je gelukkig en van welke niet?

Boeiende vragen! Privé én zakelijk!

Hartelijke groeten,

Cindy

PS: Mij herken je vast wel op de foto: voorste rij, precies middenin met die modieuse bril, wit kraagje en bolle wangen :-). Conny zit links naast mij.

HAPPY NEW YEAR!

Geluk, vonden de oude Grieken, betekent méér dan je goed voelen. Het ging deze filosofen bij geluk om een goed leven leven, dat in de meeste gevallen ook veel pijn en verdriet met zich meebracht.

Moderne wetenschappers definiëren geluk als het ervaren van plezier, tevredenheid en positieve gevoelens, gecombineerd met het gevoel dat het leven goed is, betekenis heeft en de moeite waard is.

Daar kun je nogal wat kanten mee op en een aardige discussie over opzetten.

Hoe zie jij geluk? Wat betekent voor jou geluk? Kun je geluk alleen met bloed, zweet en tranen bereiken of mag het ook makkelijk gaan?

Net als jij weet ik dat het leven niet altijd leuk is. Zonder schaduw geen licht en bovendien heb je niet overal invloed op.

Mijn grootste verdriet gold het afgelopen jaar het overlijden van mijn vader, die na een goed leven berustend en bewust afscheid nam van zijn geliefden en van het leven.

Mijn geluk was en is vooral de liefde voor mijn naasten, gitaar spelen en genieten van de natuur.

Nieuw geluk bestond het afgelopen jaar uit het werken met de deelneemsters van de cursus Authentieke Marketing, die elkaar zo goed en geëngageerd verder hebben geholpen bij het versterken van hun één-vrouws-bedrijf.

Dit soort geluk valt wat mij betreft onder het kopje liefde :-).

Voor 2015 wens ik jou héééééééél veel geluk en liefde!

Hugs,

Cindy

Ook zo goed gehumeurd?

,,Mama, wat ben je goed gehumeurd!”, roept mijn vijftienjarige zoon tijdens onze vakantie enthousiast.

Ik neem zijn compliment dankbaar aan én het zet mij aan het denken.

Waarom valt het hem zo op dat ik goed gehumeurd ben? Ik ben toch meestal het zonnetje in huis?

Kennelijk niet!

Na enige zelfreflectie erken ik wat ik ‘eigenlijk’ al langer weet.

Mijn werk neemt mij erg veel in beslag. Dat gaat ten koste van de aandacht die ik heb voor mijn kinderen, man en anderen die mij lief zijn.

En ten koste van het plezier dat ik met hen heb.

Vragen zij iets, dan kan ik nogal eens kortaf reageren. Soms luister ik met een half oor.

Eerlijk is eerlijk. Hoe graag ik mijn werk ook doe, het gaat blijkbaar ook ten koste van mijn humeur.

Na de opmerking van mijn zoon, verlang ik sterk terug naar mijzelf als het overwegend goed gehumeurde mens dat ik ‘eigenlijk’ ben.

Ik heb maar één keus: minder werken.

Dat betekent: kiezen. Bij die constatering duikt meteen de vraag op:

Wat is écht belangrijk?

Ik denk terug aan mijn retraite bij Paul de Blot. Deze 89-jarige jezuïet en hoogleraar business spiritualiteit weet wat echt belangrijk is.

Het allerbelangrijkste, vertelde hij mij, is samen plezier hebben.

In je werk én in je gezin.

Plezier.

Daar word je nog eens goed gehumeurd van!

Hartelijke groeten,

Cindy

Blij

Zomaar een ontmoeting met een vriendelijke, rimpelige vrouw op een stilzoemende rollator. In een park rond een klooster.

,,Hoor je die vogels?”, zegt zij, ,,dat kra, kra. Het lijkt wel of ze met elkaar praten.” Ik kijk naar boven, zie geen vogels. ,,Misschien kraaien?,” zeg ik.

Zij biecht mij op dat zij stiekem af en toe een rondje rijdt door dit park. ,,Ik woon vlakbij. Het is hier zo heerlijk stil.” Vraagt dan: ,,Ben jij hier op bezoek?”

We praten over wat je blij maakt. Het is een onderdeel van de retraite waaraan ik deelneem: schrijf op wat je blij maakt en raakt.

Ik vertel haar hoe hoogleraar business spiritualiteit en jezuïet Paul de Blot, de 89-jarige leider van de retraite, dagelijks bij deze zaken stilstaat.

Zijn advies luidt: ‘Schrijf op wat je raakt en geniet ervan voor je in slaap valt. Probeer het te herinneren wanneer je opstaat. Het kost niet veel tijd en kan een rijke bron van geluk  zijn.’

Wat leer jij van Paul de Blot (clown, hoogleraar, inspirator, 89!)?

Ooit iemand ontmoet waarbij je denkt: zo wil ik het ook!? Dat gevoel kreeg ik toen ik met Paul de Blot sprak.

Paul is gediplomeerd clown, boekauteur, bedrijfsadviseur, blogger én hoogleraar Business Spiritualiteit. Leuke combi! Bovendien is hij een inspirerend verteller met een missie. En 89 jaar oud!

Het levensverhaal van Paul de Blot is indrukwekkend en onmogelijk in een paar zinnen te vatten. Hier dan toch een poging, als tipje van de sluier.

Vertel het je teddybeer

En, Cindy, is je kast opgeruimd? Ik keek haar stomverbaasd aan. Mijn kast opgeruimd? Eh ja, maar hoe weet jij….?

Toen viel het kwartje. Zij had mijn blog gelezen waarin ik schreef dat ik mijn kast op zou ruimen. Inderdaad, is gedaan. Meer dan dat zelfs. Ten eerste heb ik mijn man aangestoken, die prompt ook aan het opruimen sloeg, waarna we samen eens flink de boekenkast hebben uitgemest. Weg met al die oude ballast.

Vervolgens heb ik eens en voor altijd – dat hoop ik althans – een oud gedragspatroon ‘opgeruimd’ tijdens een intensieve workshop waarin het innerlijke kind centraal stond.

Is dit spooky?

Na mijn vorige blog over de Had-ik-maar-Top-3 schreef een goede vriend:
‘Is dit spooky, toeval of gelijkgestemdheid? Ik las jouw mail over verpleegster Bronnie Ware die terminale patiënten verzorgde en een lijst maakte van dingen die zij liever anders hadden gedaan. Het verhaal van deze verpleegster staat al maanden op mijn lijstje voor een blog. En jij doet het!!!!’

Ik schreef terug:

Had-ik-maar-Top-3

Het is nooit te laat om te kiezen voor verandering. Dat zeg ik graag tegen mensen die klagen en anderen ervan de schuld geven dat zij zelf niet verder komen.

Nu weet ik ook dat dit niet altijd de beste reactie is wanneer iemand zijn hart bij je lucht. De klager is er soms meer bij gebaat dat je luistert en medeleven toont. Even een paar armen om iemand slaan is dan genoeg en ook het beste. Soms ook niet.

Dan geef ik de nuchtere raad: